Ribs & Blues 2020… on hold, but nice memories

Geplaatst op 30 May 2020 om 17:21 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Voor het eerst in 10 jaar een pinksterweekend niet op het Ribs & Blues Festival in Raalte… dat voelt toch een beetje ontheemd.


[Ben Prestage; Hollis Brown; TBA?-crew; Charlie Starr]

Het afgelopen decennium was ik elke editie aanwezig om verslagen te maken en interviews te doen. Dat was met de The Blues Alone?-crew Arjan, José, Nicolette en al die anderen niet alleen hard werken maar ook super gezellig! Maar met als resultaat altijd heerlijke concert reviews en mooie interviews. Van het dubbelinterview - samen met Henri Grootenhuis [Cigarbox Henri] - dat we deden met de Mississippi ‘one man band’ Ben Prestage (2011) tot de cool-guy Charlie Starr van de Atlanta rockband Blackberry Smoke vorig jaar, het was steeds weer genieten!

Persoonlijk bewaar ik goede herinneringen aan interviews (uit de tijd dat ‘handen schudden’ nog niet verboden was) met o.a. de charmante en geroutineerde blues-rockchick Sass Jordan, de charismatische frontzangeres Lynne Jackaman van de Londense soul- en bluesrock band Saint Jude en Revel In Dimes’ zangeres Kia Warren uit Brooklyn, die ten faveure van de interviewer en fotograaf serieus moeite deed haar bierzuipende- en chipskanende bandleden in bedwang te houden. En het duo Little Hurricane uit San Diego, die destijds in alle toonaarden ontkende absoluut géén liefdesrelatie te hebben maar inmiddels anno 2020 een gelukkig gezinnetje van vier vormt. Het kan zo verkeren in artiestenland.


[Sass Jordan; Kia Warren; Lynne Jackaman; Little Hurricane]

De editie van 2014 was ook memorabel. Eerst met fotograaf Arjan Vermeer naar Pinkpop om The Rolling Stones te zien optreden (en óók op onze eigen wijze te verslaan) om vervolgens door te scheuren naar Raalte om daar o.a. de jongens van Hollis Brown uit New York (óók Stones-fans) te interviewen… so respectable! Lees alle TBA? interviews hier en de verslagen en interviews op: www.thebluesalone.nl

G-ART-20 during COVID-19

Geplaatst op 16 May 2020 om 14:52 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[NY Electric Colors]


[NY Electric Wall]


[FaDo Feeling]


[Savoir Fair III]


[Strijd & Geduld]


[B.S.U.R.S.U.C.S.I.M.I.M.]

Feyenoord 50 jaar Europacup I

Geplaatst op 5 May 2020 om 12:02 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Op 6 mei 2020 is het 50 jaar geleden dat FEIJENOORD als eerste Nederlandse voetbalclub de Europa Cup I wist te winnen! 🏆🔴⚪️💪🏽 Ik (2e kleine foto) was 9 jaar en zag de wedstrijd live op tv. Feyenoord speelde de finale van het toernooi voor landskampioenen in Milaan, waar het Schotse Celtic de tegenstander was. Drie minuten voor het einde van de verlenging maakte Ove Kindvall 2-1 en bezorgde Feyenoord de winst en de cup! Op 9 september van dat jaar werd in de eigen Kuip ook nog de wereldbeker gewonnen door de Argentijnse club Estudiantes de La Plata met 1-0 te verslaan. ⚽️🥇👏🏽🔝

Ondanks dat Kindvall, Israël en Van Hanegem de helden van de EC1-finale waren, was de bikkelharde verdediger Theo Laseroms destijds mijn idool. 💪🏽⚽️🤛🏽 Niet iedere Feyenoord-supporter was toen blij met zijn komst. Na een interlandwedstrijd werd hij door de Noord-Ierse stervoetballer George Best zelfs “een cowboy” genoemd! En ook in de EC1-finale liet ‘De Tank’ zich flink gelden. Het boek ‘theóóóó⚽️!’ van Rob Vente kreeg ik in december 1970 van mijn ouders cadeau. Letterlijk stukgelezen koester ik het nog steeds. Helaas overleed Theo - na een roerig leven - in 1991 al op 51-jarige leeftijd aan een hartstilstand. 🔴⚪️🙏🏽

Locked down but not locked out! [April 20]

Geplaatst op 30 April 2020 om 19:00 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[The Dude abides, always]


[work, read, easter, OK]


[260420 B-day Party For 4]


[270420 een Koningsdag waarop niet veel mag :(]


[een goed boek doet goed]


De nieuwe oogst voor de komende tijd 📚 Want lezen is voor de geest wat beweging is voor het lichaam 🤗👍🏼
~ Een leven zonder boeken is onleefbaar [Erasmus] ~

Stadion Feijenoord ‘De Kuip’ 83 jaar

Geplaatst op 27 March 2020 om 18:40 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Vandaag is het mooiste stadion van Nederland De Kuip 83 jaar oud. Op 27 maart 1937 werd Stadion Feijenoord officieel geopend voor het publiek. Een mooie gelegenheid om 83 jaar terug te gaan in de tijd en stil te staan bij het stadion dat niet alleen Rotterdam, maar ook vele levens, voor goed veranderd heeft. Ook dat van mij. Om het ‘een tweede huis’ te noemen gaat wellicht wat ver. Maar de zin (naar een spandoek van FSV De Feijenoorder) die m’n dochter me vanmorgen whatsappte komt aardig in de buurt: ‘Dichter bij de hemel ga je levend écht niet komen!’ :-)

Mijn eerste bezoek aan De Kuip was op woensdag 22 oktober 1969. Nederland - Bulgarije: 1-1. Dat was samen met mijn vader en mijn oudste broer Rob in vak W op de Maastribune. Omdat ik Feyenoordsupporter was en mijn broer voor Ajax, koos mijn vader diplomatisch alleen (doordeweekse) wedstrijden uit van het Nederlands elftal. Hevig onder de indruk van dat immense stadion met die gigantische lichtmasten en die mooie grasmat vergaapte ik me ook aan mijn toekomstige helden. Willem van Hanegem, Coen Moulijn, Wim Jansen, Rinus Israël, Henk Wery en Eddy Treijtel. Jazeker, maar liefst zes Feijenoorders (nog met ij) startte toen in de basis! Maar we hebben het hier wel over spelers die ruim een half jaar later als eerste Nederlandse club Europees en later zelfs wereldkampioen clubvoetbal werden. Giganten als Johan Cruijff en Johan Neeskens waren toen nog niet in beeld. Al heb ik die later o.a. tegen Schotland (2-1) wel voor het eerst in actie gezien.

De jaren daarna begon mijn hart pas echt rood-wit op te bloeien. Met de landskampioenschappen van 1971 en 1974 en de Europacup II finale Feyenoord - Tottenham Hotspur (2-0) van 29 mei 1974 als eerste grote indrukwekkende herinneringen! Daarna werd het lijden met een lange ij. Een decennium waarin elke toen actieve Feyenoordsupporter is gehard en gelaagd. Na de laatste schreden van Coen Moulijn, Wim Jansen en Wim van Hanegem (vooral die laatste; voor altijd een held!) en het debuut van o.a. Gullit, Van Bronckhorst, Wijnaldum en Van Persie gloorde er weer hoop aan de horizon bij de Maas. Als Legionairs werden we ook Cupfighters door in 1980, 1984, 1991, 1992, 1994 en 1995 de KNVB Beker te veroveren. In 2008, 2016, 2018 werd dat herhaald al bleven de kampioenschappen (1984, 1993, 1999, 2017) te lang achterwegen. Zéker de meeste recente uit 2017, de eerste die ik samen met mijn dochter Lizzy mee mocht maken en waarover ik met kameraad Paul het boek ‘Glory Days in De Kuip’ schreef.

Bij de meeste wedstrijden was ik lijfelijk aanwezig en de uitzinnige blijdschap bij het winnen van prijzen werd er niet minder op. Helaas hield het ook Europees niet over, met uiteraard het winnen van de UEFA Cup in 2002 als positieve uitschieter! Toch staan mooie internationale momenten met o.a. John de Wolf, Henk Fraser, József Kiprich, Henrik Lars son, Julio Ricardo Cruz en Pierre van Hooijdonk nog op het netvlies gebrand. Met Oranje heb ik sinds de jaren tachtig niet veel meer gehad. Maar als EURO2000 medewerker zag ik wel alle Kuip-wedstrijden inclusief de finale Frankrijk - Italië (2-1) op 2 juli 2000 live.

Op andere wijze werd De Kuip wél internationaal beroemd. Het Feyenoord bolwerk werd een rocktempel toen Mojo er live concerten ging programmeren. Een indrukwekkend scala aan internationale top artiesten heeft van 1978 t/m 2003 De Kuip aangedaan voor grootse concerten. Op 23 juni 1978 was ik aanwezig bij het allereerste Kuipconcert van Bob Dylan en topgitarist Eric Clapton. In de stromende regen op vak C hoorde ik de eerste live klanken van die legendarische Amerikaanse singer/ songwriter door ‘ons’ stadion schallen: een instrumentale versie van ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’… kippenvel, éch wel!

De jaren daarna werd het alleen maar mooier. Ieder jaar weer keek je uit naar memorabele Kuipconcerten. The Rolling Stones (1982, 1990, 1995, 2003), David Bowie (1983, 1987), Rod Stewart (1983), (Bruce Springsteen (1985, 1988, 2003), U2 (1987, 1993, 1997), Genesis (1987, 1992), Pink Floyd (1988, 1994), Prince (1988, 1990), Dire Straits (1992)… yepp! We waren erbij. Meestal op het veld, on our holy ground. Maar hoe lang nog? De Kuip, van harte!


[Drie hoogtepunten uit 83 jaar De Kuip]

foto’s © de rechthebbende