# Gillespy - Dieventaal (vrij vers)

Geplaatst op 22 August 2016 om 23:37 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

- uit de te verwachten bundel ‘Scheelsnuivers & Stekelprooiers’.

‘In The Flow’, een enerverend fotoboek!

Geplaatst op 19 August 2016 om 15:16 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Ergens in 2003 ontmoeten Arjan Vermeer en Giel van der Hoeven elkaar tijdens een fanmeeting van The Rolling Stones. Het is de start van een creatief-muzikaal samenwerkingsverband. Samen bezoeken ze veel blues- en rockconcerten, eerst gewoon als liefhebber, maar -met de oprichting van muziekblog www.thebluesalone.nl in 2008- ook als journalist en fotograaf. Het blijkt een ontdekkingsreis waarin pers-accreditaties, search-engine-optimization, deadlines, virus-aanvallen, oude blueshelden, maar ook nieuwe muzikale talenten, centraal staan. Voorop staat echter de liefhebberij: muziek en fotografie!!! En liefhebbers van muziek en fotografie kunnen met ‘In The Flow’ genieten van de vele beelden die gemaakt zijn tijdens deze ontdekkingsreis. ‘In The Flow’ bevat ook tips (verweven in de -vooral anekdotische- verhalen) voor amateur-fotografen die de stap naar concertfotografie willen maken. Maar uiteindelijk is ‘In The Flow’ toch met name een persoonlijk verslag van de Westlandse rockfotograaf Arjan Vermeer.

In The Flow bevat meer dan 250 foto’s op zo’n 200 pagina’s, met ruim 50 verhaaltjes over de avonturen die Giel en Arjan hebben beleeft tijdens hun muzikale ontdekkingsreis. Het boek “In The Flow” is uitgebracht in een beperkte en exclusieve oplage, speciaal voor echte fans. Zo hebben we voor de enthousiaste lezers van onze (foto-)verhalen in ThebBluesAlone.nl een aantal exemplaren gereserveerd. Ben je geïnteresseerd? Stuur dan even een mail aan: intheflowboek@gmail.com

Hier kun je alvast een blik werpen op de inhoud:
In The Flow - Arjan Vermeer

(Fotoboek Hardcover A4 Liggend - preview)

Sass Jordan keeps the train rollin’ [interview]

Geplaatst op 28 July 2016 om 00:05 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Exclusief interview met: Sass Jordan
tekst & vid: Giel van der Hoeven
foto’s: José Gallois © The Blues Alone?
locatie: Ribs & Blues Festival 2016 in Raalte
datum: maandag 16 mei 2016

Je krijgt niet elke dag de kans om Sarah (Sass) Jordan (1962) aka de Voice of Truth te interviewen. Maar toen we vernamen dat de rockdiva in 2016 ook het Ribs & Blues festival in Raalte zou aandoen, grepen we die kans met beide handen aan. De in Engeland geboren zangeres verhuisde op zeer jonge leeftijd al naar Canada om van daaruit wereldwijd succesvol naam en faam te maken. Haar doorbraak, eind jaren tachtig, was ook mij als generatiegenoot zeker niet ontgaan. De knappe verschijning met een dijk van een rockstem was in die tijd een aangename afwisseling tussen al het manlijke mainstream- en hardrock geweld. Het prototype rockchick, rauw en aaibaar. Maar haar artistieke en technische prestaties werden gelukkig ook gewaardeerd door een groot publiek. Dit leverde Sass onder meer de wereldhits ‘Make You A Believer’ en ‘Highroad Easy’ op én een Canadese Juno Award in de categorie “Most Promising Female Vocalist of the Year". In de jaren die volgden bracht ze met wisselend succes acht albums uit, zong ze een duet met niemand minder dan Joe Cocker voor de soundtrack van ‘The Bodyguard’, en deelde ze met heel veel collega-muzikanten uit de internationale rockscene het podium.

Als wij ons backstage - met het oog op de klok - lichtelijk nerveus zitten te maken, en we voor de derde keer nog maar weer eens de natgeregende stoelen droog boenen, komt Sass ineens ontspannen aangewandeld. Ze arriveert een half uur later dan afgesproken maar heeft er geen bezwaar tegen dat we haar - zoals afgesproken - gewoon vóór het optreden interviewen. We hebben hier duidelijk te maken met een vrouw die vakkundig op haar routine werkt. Tijdens het voorstellen verontschuldigt ze zich voor de vertraging, met als cynisch excuus dat ze gisteravond ook nog een optreden had, hélemaal in Vlissingen. Terwijl ze met de vingers van haar linkerhand nog gauw een paar blonde lokken fatsoeneert en haar zonnebril recht zet (speciaal voor TBA?-fotograaf José), besluit ik om als openingsvraag met een ‘inkoppertje’ te beginnen.

Hallo Sass, een van de eerste singles die ik ooit kocht was ‘American Woman’ van The Guess Who. Weet je nog wat jouw eerste plaatje was?
- “Hey, that’s funny”, mijn man Derek speelt in The Guess Who! Maar dat wist je natuurlijk al, haha. [Derek Sharp is The Guess Who’s huidige leadsinger - red.]. Mijn eerste single als kind? John Lennon met Imagine, ongetwijfeld.

Woonde je toen al in Canada?
- Oh ja, toen ik 3 jaar was ben ik al met mijn ouders van Engeland naar Westmount verhuisd, een voorstad van Montreal in het zuidwesten van Québec, Canada. Ik heb ook de Canadese nationaliteit hè. Mijn moeder was Britse en mijn vader Fransman. Ik groeide op met klassieke muziek maar ontdekte al op jonge leeftijd de popmuziek van o.a. Gladys Knight, David Bowie en Tina Turner. En later ook de rockbands, zoals Cheap Trick, Aerosmith en Bad Company.

Je stond al jong op eigen benen?
- Jazeker, mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 14 jaar was en ik koos mijn eigen weg in de muziek. Mijn eerste bandje op de middelbare school was Sweet Thunder en op mijn 17e ben ik basgitaar gaan spelen in een meidengroep, The Pinups genaamd. Wereldberoemd in Montreal, haha.

Je lacht veel. Ook op foto’s sta je bijna altijd lachend. Ben je een blij persoon?
- Nee! Ik ben juist verdomd depressief, daarom lach ik zo vaak om dat te verbergen… whahaha! Ik zou een slechte hip-hopper zijn hoor, “not angry enough”. Maar je hebt gelijk, ik ben een blije eikel. Ik wil hier ook niet weg, het is veel te leuk in Nederland! Zie je dat ding daar? [ze wijst naar een toevallig overvliegend vliegtuig - red.] Daar zit ik morgen ook weer in… “a wild white plane, back home”. Maar ik wil helemaal niet vliegen!

Toch heb je veel gereisd en in 1990 ben je zelfs naar Los Angeles verhuisd. Wie heeft jou daar eigenlijk ontdekt als soloartieste?
- Oh, maar dat is geleidelijk gegaan hoor. Nadat ik in de jaren tachtig had meegewerkt aan het debuutalbum van de new wave band The Box uit Montreal, ben ik eerst met hen gaan touren. En ook The Pinups hadden behoorlijk succes in het clubcircuit van Montreal. Vervolgens ben ik via producer Donald K. Tarlton bij Aquarius Records terecht gekomen waar o.a. ook de populaire rockband April Wine onder contract stond. Samen met toetsenist Bill Beaudoin heb ik de nummers voor mijn debuutalbum ‘Tell Somebody’ (1988) geschreven en die plaat werd gelijk platina in Canada en goud in de VS. Pas daarna ben ik naar L.A. gegaan waar ik ‘Racine’ (1992) opnam en uitbracht. Met de hit ‘Make You A Believer’ als grote doorbraak wereldwijd. Toen ging het ineens echt hard. Touren met Bryan Adams, Steve Miller, Aerosmith… je kent ze allemaal wel.

Inmiddels is het 2016 en je hebt al met heel veel grootheden opgetreden. The Rolling Stones, AC/DC, Van Halen, Joe Cocker, Alice Cooper, Jeff Healey, Santana… om er maar eens een paar te noemen. Welke artiest of band heeft persoonlijk het meeste indruk op je gemaakt?
- Ehh, dat is een rotvraag zeg… [ze denkt lang na - red.] weet je, van iedereen steek je wel iets goeds op, “but, I love playing with Cheap Trick”. Maar ja, dat zeg ik natuurlijk omdat het goeie vrienden van me zijn, lastig hoor…

Klopt het dat je in 1996 na het vertrek van zanger Sammy Hagar auditie hebt gedaan bij Van Halen?
- Ja en nee. Ik heb die zomer twee maanden in Edward Van Halen’s home studio rondgehangen omdat hij vlak bij me woonde in L.A. Maar er was geen auditie. Alex, Eddie en hun gitaartechnicus Scotty en ik hebben daar gewoon veel lol gemaakt. Althans, Eddie was nogal gestoord in die periode en er werd niet gerookt of gedronken in de studio, ze gebruikte mij eigenlijk als ‘loopjongen’ om drank en sigaretten te scoren, haha. Achteraf begreep ik van hun manager Ray Danniels [tevens zwager van Alex Van Halen - red.] die ook manager was geweest van Rush en later van Extreme, dat een vrouwelijke leadsinger toen zeker wel een optie was voor Van Halen. Maar de heren waren het daar onderling niet helemaal over eens. Gary Cherone van Extreme is toen kort daarna - zonder veel succes - de nieuwe leadsinger geworden.

Het zou een bijzondere combinatie geweest zijn, denk je ook niet?
- “Yeah, it was such a weird idea, a girl!” Maar oké, tegenwoordig vinden er ook weer vreemde dingen plaats op dat gebied. Ik bedoel, Axl Rose als vervanger van Brian Johnson bij AC/DC, wie had dat gedacht? Is ook weird.

Onlangs kwam de nieuwe documentaire ‘Janis: Little Girl Blue’ hier op de tv. Zelf speelde je in 2000 de rol van Janis Joplin in de off-broadway hit ‘Love, Janis’. Bewonder je haar?
- Ja, dat zeg je goed, ik bewonder haar. Als ‘moeder van de blues’ deed ze fantastische dingen. Geweldig om naar te kijken ook. Maar weet je, eigenlijk ben ik nooit zo’n groot fan geweest van vrouwelijke vocalisten. Bonnie Raitt uitgezonderd.

Je werd al vroeg in je solocarrière beloond met een prestigieuze Juno Award for “Most Promising Female Vocalist of the Year". Bracht dat ook extra verplichtingen of verwachtingen met zich mee?
- Oh god nee, zo heb ik dat althans niet ervaren. Behalve dan dat ik bij die stomme uitreiking aanwezig moest zijn, haha. Ach, het hoort erbij en ik was er blij mee uiteraard, maar de meeste artiesten houden nou eenmaal niet van officiële gelegenheden. “We wanna rock and keep the train rollin’!”

Hoe blijft die trein rijden vandaag de dag. Ik bedoel, die situatie on tour is toch aanzienlijk anders dan 20 jaar geleden?
- Absoluut! Kijk, als ik hier nou twee maanden aan een stuk zou touren, kon ik een Europese band samenstellen. Maar nu nemen we steeds onze eigen muzikanten mee en dat vereist efficiënt regelen, organiseren en plannen. Steeds weer vliegen met een gezelschap is niet alleen niet leuk om te doen, maar ook nog erg duur… “but it’s all good”. En touren is té leuk om het niet te doen, je maakt van alles mee en je ontmoet veel nieuwe en oude vrienden. Vandaag ontmoet ik hier gitarist Ryan McGarvey waar ik al 5 jaar mee sms’t maar die ik nog nooit heb ontmoet, hoe leuk is dat? Ik ken hem via een vriend, Carmine Rojas uit New York City, die ook bassist was bij David Bowie, Rod Stewart en Joe Bonamassa.

Je bent een groot Bowie-fan las ik?
- Dat klopt, toen ik tiener was al. En zijn eerste werk vind ik nog steeds het beste wat hij gemaakt heeft. Ik heb hem nooit ontmoet helaas maar het is echt zó onwerkelijk dat hij niet meer leeft… [stilte].

Drie jaar geleden vertelde je in een interview dat je een boek aan het schrijven was, ‘Life as a healing Journey’. Is dat al af?
- “Oh yeah, haha I say a lot of shit!” Ik verzin weleens dingen om niet steeds in herhaling te treden, vandaar. Of eigenlijk is alles wat ik zeg bullshit, haha! Misschien ga ik ooit echt een boek schrijven, of moet ik aan m’n memoires beginnen want dat doen artiesten van onze leeftijd toch? Ach, je weet maar nooit.

Over schrijven gesproken, je laatste CD ‘From Dusk ‘Til Dawn’ dateert alweer van 2008!
- Dat is alweer lang geleden hè, ik schaam me. Maar drie jaar geleden heb ik ook een album met S.U.N. (Something Unto Nothing) uitgebracht hoor. Dat was een project met drummer Tommy Stewart en bassist Michael Devin en gitarist Brian Tichy van Whitesnake. Te gekke muzikanten en een onvervalst 80’s old school rockalbum. Door geldgebrek is er helaas nooit wat van meerdere liveoptredens terecht gekomen.

Wat is het hilarische verhaal over David Coverdale?
- Whahaha… David en ik hebben een haat-liefde verhouding moet je weten. Dat is ontstaan in de jaren ‘90 toen ik met mijn band support was voor Whitesnake in Frankrijk. Vlak voor het eerste optreden kwam hun manager naar me toe en hij zei dat we absoluut niet harder dan 90 decibel mochten spelen. Dat is niet hard voor een rockband maar ja, ik was jong en naïef, en zij waren de grote rocksterren! Later hoorde ik van David Coverdale dat zij zich backstage gek gelachen hebben. Ik zag de humor er wel van in en ben goed bevriend met hem geraakt en gebleven. En ook met Rudy Sarzo en Adje Vandenberg kon ik het die tour goed vinden, “all great guys”. Whitesnake gaat deze zomer weer een European farewell tour doen zeg je? Dat wordt dan “The Old Fart Tour” zeker?! Whahaha.

Je hebt de Tom Waits song ‘Ol’55′ gecoverd. Is dat nummer speciaal voor je?
- Ik kende die song van The Eagles en hun versie van de ‘On the Border’ elpee uit 1974 sprak mij als kind erg aan. Mijn versie staat op de CD ‘From Dusk ‘Til Dawn’, waarvoor we een marketingdeal met een winkelketen hadden afgesloten. Dat album mocht daarom niet te rocky klinken maar werd uiteindelijk een allegaartje, niet m’n beste werk moet ik eerlijk zeggen. Gelukkig is er artistiek met S.U.N. veel goed gemaakt. En, ik ben van plan om binnenkort een nieuwe maar ouderwets goeie plaat op te nemen! Dat wil ik samen met mijn goede vriend en drummer Taylor Hawkins doen. Maar hij heeft het nu nog erg druk want hij is een “f@cking rockstar at the Foo Fighters!”

Hoe kijk je terug op je tweede carrière; zes jaar lang jury bij de TV-show Canadian Idol?
- Haha, tweede carrière ja… eindelijk ging ik geld verdienen! Ik heb het jureren met veel plezier gedaan hoor maar als je me nu vraagt welke kandidaat heeft echt indruk gemaakt, zeg ik: niet één. Ik loop al behoorlijk lang mee in de muziekscene en ben natuurlijk verwend om met geweldige muzikanten en artiesten te spelen. Die hebben er stuk voor stuk keihard voor moeten werken. Wat ik probeer uit te leggen is: als je nieuw, jong en getalenteerd bent, wil dat nog niet zeggen dat je gelijk ook al goed genoeg bent. Iedere artiest moet ervoor blijven knokken. Vraag dat maar eens aan de jonge Canadese gitarist Nick Johnston die nu met ons toert. Hij is fantastisch maar verbetert zich nog iedere dag, die knul wordt echt een goeie!

Sass, bedankt voor je tijd en voor het lachen.
- “Haha, God bless ya, thank you so much".

Lees een verslagje van het optreden hier: 20 Years Ribs & Blues – Ribs, Blues & Fun – Day 2
Meer foto’s van het optreden hier.

[filmpje - volgt]

Oude bok Neil Young weet van geen ophouden

Geplaatst op 10 July 2016 om 18:32 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: de ZiggoDome, A’dam
band: Neil Young & Promise of the Real (Rebel Content Tour)
datum: zaterdag 9 juli 2016
tekst & filmpje (volgt): Giel van der Hoeven
foto’s: Giel & Aart van Hoften

Neil Young was weer eens voor een concert in Nederland. Dat was hij drie jaar geleden ook maar dit keer zag het gezelschap in zijn kielzog er heel anders uit. Zijn vertrouwde band (Crazy Horse) en levenspartner (Peggy) zijn ingeruild voor aanzienlijk jongere exemplaren. Te weten, de band Promise of the Real en actrice Daryl Hannah. Ach ja, moeder natuur is op de vlucht en oude bok Neil (71) lust ook nog wel een jong/groen blaadje. “Just because everything else is broken doesn’t mean I have to be broken”, dus.

De show in ZiggoDome maakte deel uit van de Rebel Content Tour. En Promise Of The Real is de band van de zonen van collega singer/songwriter en vriend Willie Nelson, Lukas en Micah Nelson. Die band bracht onlangs overigens zelfstandig ook een prima album uit, ‘Something Real’ (2016). Waarop Neil weer als gast-vocalist meedoet in de Scott McKenzie cover ‘San Francisco’. Maar tijdens deze tour fungeren de jongelingen duidelijk als begeleidingsband van Neil Young. Die daar op zijn beurt weer zeer enthousiast over is en bij wijze van spreken van de daken schreeuwt hoe goed deze vijfkoppige Californische jamband wel is.

Met vier dagen rust voor de boeg had baas Neil besloten er met de jonkies een XXL-optreden van te maken met - zoals gebruikelijk - ook veel extra lange songs. Dit naar goed voorbeeld van die andere baas Bruce Springsteen, en zonder support-act. Althans, het eerste akoestische gedeelte van de show, aanvankelijk zonder begeleidingsband, kon eigenlijk ook als een soort van support gezien worden. Want de visuele opening met zaaiende boeren en de eerste vier solo akoestisch gespeelde songs op gitaar en mondharmonica plus de Natural Anthem ‘Mother Earth’ op het piepende en krakende orgeltje was eigenlijk een ingetogen voorprogramma van het elektrische geweld dat nog komen zou.

‘Out On The Weekend’ was de eerste song die met de band gespeeld werd en waarmee een blokje meezingers was aangebroken. Met Neil nog steeds op de akoestische gitaar en mondharmonica. Dat kabbelde zo een lied of vier lekker door tot aan ‘Someday’ met Neil weer achter de piano. Voor veel fans natuurlijk een groot feest der herkenning met persoonlijke sentimenten en soms zelfs een traantje wegpinkend. Maar net voordat het naar matheid begon te neigen, werd de Gretsch gitaar ter hand genomen om een heerlijke lange versie van ‘Words (Between The Lines Of Age)’ te spelen.

Er werd nog even gas teruggenomen met de ballad ‘Winterlong’ maar toen de Gibson Old Black er ook nog aan te pas kwam was het beest in Neil echt los. Van ‘Alabama’ tot ‘Don’t Be Denied’ was de vibe electric en we zagen hem zelfs lachen tussendoor. Met o.a. ‘Western Hero’ van Crazy Horse en het nieuwe ‘Seed Justice (I Won’t Quit)’ volgden er nog wat songs die ook op het recente live album met Promise of the Real ‘Earth’ (2016) staan. En ‘Revolution Blues’ uit 1974 wat Neil sinds jaren ook ineens weer tijdens deze tour is gaan spelen. Met ‘Rockin’ In The Free World’ en ‘Love And Only Love’ werd het marathon optreden afgesloten.

En toen een deel van het publiek al richting metro of parkeerplaats was kreeg het dolenthousiaste overige publiek ook nog eens twee toegiften voorgeschoteld in de vorm van ‘Like An Inca’ en het akoestische ‘Here We Are In The Years’. Waarmee de teller op 26(!) songs kwam te staan in een tijdsbestek van bijna 3,5 uur, in één van de beste optredens die Neil Young in Nederland gaf! De boodschap was duidelijk: save the earth and keep rockin’ in the free world in peace with love. Dat werd tot slot nog even gevierd door de band op het podium met een groepshug als rondedansje.

Setlist: 1. After The Gold Rush 2. Heart Of Gold 3. The Needle And The Damage Done 4. Razor Love 5. Mother Earth (Natural Anthem) 6. Out On The Weekend 7. Hold Back The Tears 8. Human Highway 9. Unknown Legend 10. Someday 11. Words 12. Winterlong 13. Alabama 14. Love To Burn 15. Powderfinger 16. Mansion On The Hill 17. Change Your Mind 18. Don’t Be Denied 19. Western Hero 20. Seed Justice 21. Revolution Blues 22. Monsanto Years 23. Rockin’ In The Free World 24. Love And Only Love Encore: 25. Like An Inca 26. Here We Are In The Years

Neil Young + Promise of the Real - Toulouse June 21 2016
almost full-lenght show:

DijkRock Maasdijk: missie voltooid, bedankt voor de herrie

Geplaatst op 3 July 2016 om 20:34 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Een verslag van de 5e editie van het DijkRock Festival Maasdijk op zaterdag 2 juli 2016. Door Giel van der Hoeven met foto’s (zie ook hier) van Johan Sonneveld, filmpjes: Giel.

Op waardige wijze en met gemengde gevoelens is afgelopen zaterdag een einde gekomen aan een serie van vijf edities DijkRock Festival. De woorden ‘jammer’ en ‘doodzonde’ waren veelvuldig te horen in praatjes door het publiek. En de zanger van Rise of the Wood hield zelfs een publiek pleidooi tot behoud van het festival. Maar de organisatie was stellig, het is mooi geweest en steeds ver boven verwachting. Met een ‘final bow’ werd rond half twaalf door het DijkRock team definitief afscheid genomen van de trouwe Westlandse bezoekers.

Overigens waren op deze 5e en laatste editie ook bezoekers uit andere windstreken en landen afgekomen. Zoals de twee Duitse vrienden die hun favoriete band The Delta Saints overal in Europa nareizen. En een aantal diehard Herman Brood fans die niets van het Wild Romance optreden wilde missen. Alle bezoekers konden sowieso een dag vol sentimenten en tributes beleven. Met jong talent, oudgedienden, originele acts en de beste covers.

Traditiegetrouw werd er om 14:00 uur afgetrapt door een jonge band uit de streek. The Stone Policy speelde uitsluitend eigen nummers, frisse popmuziek en lekkere dansbare rocksongs.

Voor het tweede achtereenvolgende jaar leverde ook MuziekCentrum Westland (MCW)  weer een muzikale bijdrage aan het festival. Op een eigen podium zorgde de bands Social Addicts, de MCW Allstar Band, Dirty Blue en Batcrab voor nog meer muziekvermaak. Hierdoor werd tot een uurtje of acht non-stop livemuziek gegarandeerd.

De Lierse rock coverband band Try-Oud bestaat alweer 20 jaar en hebben er dus al menig optreden opzitten. Desalniettemin waren ze, met de nieuwe Maasdijkse gitarist Rien van Rijn in de gelederen, zeer vereerd om op de laatste DijkRock te mogen spelen.

Immers, het festival vindt zo ongeveer plaats op de geboortegrond van zanger/gitarist Ger Wennekers. De mannen hadden een mooie setlist met pop- en rocksongs samengesteld en tijdens het openingsnummer kwam voormalig zanger en broer Rob ook nog even opdraven. De slotsong werd opgedragen aan de andere broer, medeorganisator Jan Wennekers.

Black Bottle Riot was misschien wel de grootste verrassing van de dag. Ondanks dat de band uit Nijmegen sinds 2012 al drie albums uitbracht en podium of zaal deelde met o.a. Rival Sons, Pearl Jam en ZZ Top was de band bij de meeste Westlanders nog onbekend. Dat is nu na hun energieke optreden op het DijkRock festival wel anders.

Zanger/gitarist Simom Snel en zijn bebaarde vrienden lieten diepe indruk achter met hun stevige Southern rock en bluesrock. Oók bij organisator John Voogt, die het kwartet oogluikend toestond om een minuutje of tien extra te spelen.

De regioband Rise of the Wood verdiende tijdens het eerste Westlandse Groeispurt musicbattle project een podiumplaats op Waterpop 2016. Maar ze mochten nu al hun stoner-rock en metal klanken loslaten op het DijkRock publiek. En dat viel goed in de smaak… “Hell yeah!”

Voorman Nol van Vliet heeft een keel als schuurpapier en een vlotte babbel. En ook muzikaal steekt het eigen ROTW songmateriaal goed in elkaar. De band kreeg terecht veel bijval vanuit het inmiddels vol gelopen veldje aan de Nolweg. Gebalde vuisten gingen de lucht in en ze kregen de handen veelvuldig op elkaar.

The Electric Gypsies daarentegen waren wel oude bekenden. En als het de band niet was - zij speelde al eerder op de Muziekzolder - dan is het hun repertoire wel. Want iedere rechtgeaarde muziekliefhebber kent Jimi Hendrix en zijn muziek. En dit sympathieke trio uit Rotterdam speelt die nummers met heel veel passie en gedrevenheid.

Daarbij komt nog dat zanger/gitarist Armand Gabeler een showman pur sang is, die de grote gitaarmeester interpreteert zoals je dat als muziekliefhebber wilt zien en meebeleven. Waardering kregen ze ook van de Amerikaanse band die na hun speelde, getuige de ferme handdrukken en high-fives die backstage werden uitgedeeld.

Die band uit de USA was The Delta Saints. Organisatoren John en Jan wisten de mannen uit Nashville, Tennessee ruim een jaar geleden in hun thuisland over te halen om ook eens naar DijkRock 2016 te komen. En eigenlijk tot hun eigen verbazing ging het vijftal op dat verzoek in. Daar had zowel de band als de organisatie achteraf geen spijt van.

De Saints en aanhang hadden het prima naar hun zin aan de Dijk. Hun optreden was als vanouds - ze speelde al eerder op diverse festivals in Nederland - op blote voeten en overtuigend. Met een energieke mix van Southern rock, zompige blues en vette funk wisten ze ook de Dijkrockers te overtuigen.

De band Dany Lademacher’s Wild Romance was met groot materieel naar Maasdijk gekomen. Een uitgebreide crew onder leiding van Marcel Brood en Koos ‘coach’ van Dijk zorgde ervoor dat de rockers met grof geschut konden aan(op)treden. De setlist bestond uit een combinatie van oud- en nieuw werk. Met uiteraard de hits Rock ‘n Roll Junkie, I Love You Like I Love Myself, Still Believe, Sleepin’ Bird en Saturday Night. Maar ook Spirit In The Sky (Norman Greenbaum) en Depeche Mode’s Personal Jesus, door Dany speciaal opgedragen aan Herman Brood, die dit jaar in deze maand 15 jaar geleden overleed.

En hij zou trots geweest zijn want de band Wild Romance die hij 40 geleden oprichtte is nog steeds een absolute live-sensatie. Bassist Rudy Englebert zong zijn eigen nummer Shape en verder was er o.a. een lange versie van I’m Waiting for the Man (Lou Reed) met heerlijke gitaarsolo’s door Dany Lademacher, David Hollestelle en Dirk Vermeij te horen. Met de toegift Checkin’ Out werd een daverend optreden én tevens het allerlaatste DijkRock festival toepasselijk afgesloten.

Vijf keer DijkRock zal de geschiedenis ingaan als onvergetelijk. Het kleinste en spannendste openluchtfestival van Nederland onder afwisselende weersomstandigheden; van hoosbui tot hittegolf. Waar meer dan 40 bands en acts optraden. Waar duizenden liters bier door de tappen vloeiden. Maar vooral waar veel bezoekers, jong en oud, zich kostelijk vermaakt hebben. Missie voltooid, bedankt voor de herrie.

Zie ook de foto’s van Arjan Vermeer in zijn Facebook albums