Blues Is Allright in de Noviteit op 15e Blues aan Zee festival

Geplaatst op 13 November 2016 om 23:30 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 15e Blues aan Zee festival
datum: zaterdag 12 november 2016
tekst & filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © Johan Sonneveld [alle foto’s]

De vijftiende editie van het Blues aan Zee festival had met minder podia en artiesten dan voorgaande jaren een andere opzet. De sfeer was er niet minder om en de zes optredende bands zorgde voor voldoende variatie. The JukeJoint, KloosterKelder en uiteraard de Tuinzaal als mainstage waren de zalen waar het allemaal plaats vond.

Om half negen mocht presentatrice Renate Heins de eerste band Flat Tire in de KloosterKelder aankondigen. Het Amsterdamse Westcoast Jump & Rhythm and Blues kwartet speelde vrolijke uptempo blues met hier en daar een slowblues. Zoals de prachtige ballad ‘Please Accept My Love’ van B.B. King. Bandleider en zanger-gitarist Marcel Schuurman kondigde alle songs aan met humor en zelfspot (“ik ben nou eenmaal gek op problemen”) wat het optreden aangenaam en boeiend tegelijk maakte.

Een kwartier later gaf het duo Herbie & Guitar Ray acte de présence in The JukeJoint. HerbieBlues (Harbert Grezel) trapte alleen af, zoals hij dat ook regelmatig als straatmuzikant in het het land doet. Solo met een koffertje vol mondharmonica’s en zichzelf begeleidend op de vintage suitcase bassdrum. Het repertoire behelst veel obscuur materiaal met traditionals als ‘Deep River Blues’ (Doc Watson) en spirituals waaronder ‘Down by the Riverside’. De veelzijdige Raymond “Guitar Ray” Nijenhuis vormt met zijn swingende fingerpicking en dampende gitaarshuffles een ideaal duo met HerbieBlues.

Tim Lelegems (o.a. Fried Bourbon) is in België een levende legende in de bluesscène. Hij heeft overal in de Lage Landen gespeeld en kruiste het pad van velen blues- en bloedbroeders. Zijn kwartet Shakedown Tim & the Rhythm Revue speelde vanaf negen uur op het hoofdpodium zowel traditionele blues als uptown jump, swing & boogie. De mannen droegen stijlvolle bijpassende 50’s retro fashionkleding. En je waande je dan ook regelmatig in een R&B-club uit die tijd. Met het geluid van een vintage fat body gitaar, saxofoon en een retestrakke ritmesectie. Muziek dus om de heupen bij los te schudden.

De buitenbeentjes deze avond kwamen uit Delft en speelde als tweede band in de Kloosterkelder. Het gelegenheidstrio Forever Young mocht op de 71e verjaardag van Neil Young een ode brengen aan hun held. Zanger-gitarist Henk Koorn (o.a. Hallo Venray) zijn stem vertoont veel gelijkenis met die van Neil Young, dus de songs zijn hem op het lijf geschreven. Ferdinand Bakker - ooit gitarist bij één van Neerlands beste progressieve rockbands, Alquin - liet horen het kunstje nog niet te zijn verleerd. Hij toverde de mooiste solo’s uit zijn Gibson. En het derde bandlid is ook al een grootheid in de Nederlands popscene. De 67-jarige Polle Eduard (Tee Set, After Tea, Polle Eduard Band) staat nog steeds als een jonge god op het podium. De respons uit de bomvolle kelderzaal bracht ook het trio in opperbeste stemming. Om nog een echt bluestintje aan het Neil Young-waardige optreden te geven werd een heerlijke versie van ‘Vampire Blues’ als toetje gespeeld.

Ondertussen ging in The JukeJoint het optreden van Ramblin Dog van start. Vier bedreven muzikanten uit Eindhoven en omgeving die beschikken over een vracht aan muzikale ervaring. Hun akoestische songs klinken ingetogen én swingend tegelijk. Al tijdens het openingsnummer ‘After Midnight’ (J.J. Cale) hebben we in de gaten dat we hier met perfectionisten te maken hebben. Frank Reemers (gitaar, zang), Joep de Greef (zang, gitaar, bluesharp), Hans Marijnissen (cajon, percussie) en Markus Trum (bas) speelden een mix van diverse stijlen, van slow tot opzwepend. Met onder meer het slotakkoord ‘Got My Mojo Working’ toonde deze beschaafde heren van Ramblin Dog aan, dat hun akoestische blues beestachtig kan swingen als een malle.

Als slotact had de BaZ-organisatie voor de Duitse Blues Awards winnaars 2016, Kai Strauss & The Electric Blues All-Stars gekozen. Kai Strauss is hier vooral bekend als toonaangevend gitarist bij Memo Gonzalez & The Bluescasters. Solo en met zijn eigen All-Star gezelschap TEBA maakt hij de laatste jaren steeds meer naam in Europa. En nam hij twee albums op: ‘Electric Blues’ en in 2015 o.a. met onze eigen Big Pete van der Pluijm ‘I Go By Feel’. Deze elektrische bluessterren met drie Duitsers en één Amerikaan, bassist Kevin DuVernay uit Seattle, in de formatie klinken met hun Texas- en Chicago blues meer Amerikaans dan Europees. Een andere opvallende troef is saxofonist-bluesharpist Thomas Feldmann. Ook hij was ooit Bluescasters-lid en brengt enorm veel swing in de band. Het werd een lekkere afsluiter van een mooi 15e Blues aan Zee festival in de Noviteit waar de ‘Blues Is Allright’.

Herman Brood 70 Birthday Party [05-11-2016]

Geplaatst op 6 November 2016 om 22:08 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Saturday Night 5 november vierden we de 70ste verjaardag van Nederlands enige echte rock ‘n roll legende Herman Brood in de grote zaal van Q-Factory Amsterdam.

Live on stage: Dany Lademacher’s Wild Romance; The Bombita’s Lies en Inge; Nina Hagen; Otis Redding III; Guzz Genser; Hans Vandenburg; Marcel B; Stefan Rokebrand (’Chez Brood’); The Coach Mark Big Band met o.a. Michel van Dijk (Alquin); Koos Coach van Dijk; presentatie: Henkjan Smits.

Herman Brood 70 jaar video-compilatie

Drivin’ N’ Cryin’ is ‘gewoon’ goed – met een mix van country-, folk- en Atlanta rock

Geplaatst op 1 November 2016 om 18:04 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
band: Drivin’ N’ Cryin’
special guest: Mark Bryan of Hootie And The Blowfish
support: Rough ‘n Tumble
datum: zondag 30 oktober 2016
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s © door: Johan Sonneveld - The Blues Alone? [alle foto’s]

null

Drivin’ N’ Cryin’ kwam eind oktober weer een mini-tour doen in Nederland. Dit als promotie voor de onlangs uitgebrachte elpee ’Archives Vol. 1′. De vijftiende studio-release van deze Atlanta rockband werd in slechts 1.000 persingen uitgebracht door Tender Records, het label van de Nederlandse singer-songwriter Tim Knol. En zoals verwacht kwam de Hoornaar zelf ook nog even het podium op om een kleine vocale en instrumentale bijdrage te leveren op deze memorabele avond in Zoetermeer.

Maar eerst de lokale bluesrock band Rough ’n Tumble; dat timmert als live-band stevig aan de weg. Ze maakte in juni jl. indruk op het Zoetermeer Blues Festival en speelde al verscheidene kroegen en partycentra in de Haagse regio plat. Initiatiefnemers van het kwartet zijn de Haagse gitaar-broers Tony (gitaar; zang) en Marty Moesker (gitaar; zang; bluesharp). Het ritme-tandem bestaat uit drummer Rob Louwers en bassist Rick Finck. In full-length shows wisselen eigen werk en coverclassics (Stones, CCR, NY, etc.) elkaar af.

Als support van Drivin’ N’ Cryin’ in de Boerderij hield RnT het bij een set van acht eigen nummers en de Neil Young cover ‘Downtown’. Met stevige bluesrock, rhythm & blues, boogie en rock ’n roll wisten ze een vette sound te creëren; in een optreden dat enthousiast werd ontvangen door de DNC-fans. Een goede start van de avond en een prettige opwarmer voor wat er nog komen zou. SETLIST: Messed Up, Election Day, Love at First Sight, TCOHTY, Jumpin’ Tune, Tornado, Pockets, Mean, Downtown (Neil Young cover).

Na samen met zijn bandmaten de instrumenten uitgestald te hebben nam Drivin’ N’ Cryin’ voorman Kevn Kinney voor dit laatste tour-optreden in Nederland plaats achter de microfoon. De zwarte hoody werd - eveneens op het podium - verruild voor een rood-zwart bowlingshirt en de onafscheidelijk zwarte baseballcap bleef gewoon op. DNC doet nog altijd alles zonder enige sterallures. En waarom niet? Om dertig jaar na oprichting ingewijd te worden in de Georgia Music Hall of Fame in 2015 was eervol, maar geen reden om anders te doen dan voorheen.

Bovendien hebben zanger/gitarist Kevn Kinney en medeoprichter bassist Tim Nielsen begin jaren negentig al van ‘de grote roem’ mogen proeven. Dat was toen het album en de gelijknamige single ‘Fly Me Courageous’ in de VS de gouden status bereikte. Het duo werd er niet gelukkiger van. Gewoon zo goed mogelijk songs (en poëzie) schrijven en veel optreden bleek hun belangrijkste levensmissie. En dat gingen ze daarom ook verder ontwikkelen en uitvoeren. Als fan en liefhebber van hun muziek is het nu puur genieten wanneer Drivin’ N’ Cryin’ gewoon bij jou in de buurt in een club - voor een paar honderd bezoekers - komt spelen.

Zoals dat dus ook in Cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer het geval was. De zaal was zeker niet uitverkocht maar er heerste een goede sfeer in een warme ambiance. Mede door de lokale supportband Rough ‘n Tumble (eveneens aandachtig liefhebbers van DNC) was het publiek al lekker in the mood gebracht voor een mooi avondje rock- (drivin’) en folkmuziek (cryin’). Het woord ‘gewoon’ is al een aantal keren gebruikt in dit verslag, maar zó gewoon is deze band uit Atlanta (Georgia) helemaal niet. De songschrijverskwaliteiten van Kevn Kinney zijn zelfs uitzonderlijk goed te noemen. Evenals zijn warm-nasale en unieke stemgeluid.

En qua live-beleving overtreft het viertal nog steeds menig hedendaagse rockband. Niet dat hun performance nou zo uitgesproken spraakmakend is, maar in de Boerderij bewezen ze wel weer eens dat je geen torenhoge versterkers nodig hebt om een goede en zuivere live sound te produceren. Met kudos voor de geluidstechnicus van dienst. Niet de gebruikelijke elektrische instrumental ‘Space Eyes’ was de concertopener deze avond, maar de band begon - ter promotie dus - met twee songs van de nieuwe LP ‘Archives Vol. 1′ waarbij Kinney de akoestische gitaar bespeelde. Dit album bevat een collectie van niet eerder gereleasde demo’s en live tracks uit de periode 1988 tot 1990.

Ondanks zijn meesterlijke songteksten en knap uitgevoerde composities, zijn het ook vaak zijn wat onhandige handelingen die Kevn Kinney in levende lijve zo aandoenlijk maken. Zoals het geklungel met gitaarriemen en de (ondersteboven) mondharmonicahouder, of het geïmproviseerde gebrabbel (“it is realy a good song - with D&C chords!”) en soms schaapachtig lachen tussen de teksten door. Het regelmatig nippen van een glas whisky dat op het drumpodium achter hem stond zal daar ongetwijfeld ook oorzaak van zijn geweest. Hoe dan ook, de kwetsbare Kevn stond in schril contrast met zijn rockende alter ego, die in de stevige songs, gesteund door buddy Tim Nielsen en het krachtige drumwerk van Dave V. Johnson, ook ‘gewoon’ ferm zijn mannetje stond.

De solide melodieuze gitaarsongs ‘Jesus Christ!’, ‘Honeysuckle Blue’ en ‘Fly Me Courageous’ werden inclusief gitaarsolo’s in een tijdsbestek van ruim 20 minuten als een elektrisch spervuur onafgebroken na elkaar gespeeld. Vriend van de band en gastgitarist Mark Bryan (Hootie and The Blowfish) inclusief ‘Pete Townsend molenwiek act’ liet zich daarbij niet onbetuigd. Zoals hij eerder een verrukkelijke bijdrage leverde op zijn mandoline in de openingssong ‘Trail of Seasons’ en ook in ‘Midwestern Blues’. Nadat Kinney solo-akoestisch ‘Wishes’ had gespeeld nam Mark Bryan de mandoline weer een keer ter hand in ‘Let’s Go Dancing’. “A request from table nine”, aldus Kinney, die zich blijkbaar meer in een culinaire nachtclub waande dan in een concertzaal. In deze wonderschone ballad werd vernuftig een coupletje van Hootie’s ‘Only Wanna Be With You’ verweven; gezongen door Mark Bryan zelf uiteraard. Dit tot groot plezier van de overige bandleden en een deel van het Zoetermeerse publiek.

Bij de introductie van ‘Good Country Mile’ werd Tim Knol, die in de zaal aanwezig was, door Kinney uitgenodigd om een riedeltje mee te komen spelen en te zingen. En met de countryrock ballad ‘I’m Goin’ Straight To Hell’ - ontstaan tijdens een repetitie van Kinney’s eerste band Breakdown - zong niet alleen Knol als gast mee, maar ook het Boerderij-publiek droeg hier een vocaal steentje bij. Er werd daarna door Kinney en de band nog wat geïmproviseerd met de Beatles-classic ‘Why Don’t We Do It in the Road’ waarna de voorman, solo op zijn akoestische gitaar, afsloot met het ingetogen ‘Mac Dougal Blues’. De titeltrack van zijn eerste soloplaat uit 1991 met daarop traditionele folk- en bluesmuziek.

Het soort toegift mocht het publiek zelf kiezen: moest het een folksong of een rocksong worden? Het werd beide! ‘Whatever’, ook bekend als Super 8 video uit de film ‘Scarred but Smarter (life n times of Drivin’ N’ Cryin’)’. En tot slot het pompende ‘Blues On Top Of Blues’ met die zompig zeurende gitaarriff die steeds weer wordt herhaald. Dit instrumentale geweld mondde uit in een weergaloze gitaarjam tussen Bryan (zittend op de rand van het podium) en Kinney die inmiddels mét gitaar en microfoon in de zaal tussen het publiek was gaan staan. “Ik ken Kevn al langer dan 30 jaar, maar je weet nooit van tevoren wat hij gaat doen”, zei Tim Nielsen na afloop. Als ontknoping werd de zondagavond uitgeluid in een publieke community singalong met ‘All You Need Is Love’. Breed lachend verdween de antiheld toen weer in de anonimiteit.

We waren getuige geweest van een van de meest memorabele clubshows dit jaar, was onze bescheiden mening. Een spontane in your face gig met een geslaagde en vermakelijke mix van country-, folk- en Atlanta rockmuziek. Vanaf november gaat DNC de UK voor de zoveelste keer van hun klasse proberen te overtuigen. Tegen beter weten in maar ach, zolang die kleine DNC-fanbase van hen kan genieten, hebben de mannen uit Atlanta het zelf ook prima naar hun zin.

SETLIST: Trail of Seasons, Midwestern Blues, Jesus Christ!, Honeysuckle Blue, Fly Me Courageous, Wishes (Kevn solo acc.), Let’s Go Dancing (incl. Only Wanna Be With You), Good Country Mile (feat. Tim Knol), I’m Goin’ Straight To Hell (feat. Tim Knol), Why Don’t We Do It in the Road (Beatles cover), Mac Dougal Blues (Kevn solo acc.) ENCORE: Whatever (Kevn solo acc.), Blues on Top of Blues, All You Need is Love (acapella).

Lees ook: Interview met Kevn Kinney [2014]

# Gillespy - September moment

Geplaatst op 11 September 2016 om 22:24 uur door Giel

# Gillespy - September moment [dichtkunst - vrij werk © 2016]

Nick Cave - One More Time With Feeling - Skeleton Tree

Geplaatst op 8 September 2016 om 23:30 uur door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

De Australische post punk einzelgänger Nick Cave introduceert zijn zestiende album met The Bad Seeds op unieke wijze in de bioscoop.

De film One More Time With Feeling biedt fans de gelegenheid om als allereerste ter wereld het nieuwe album Skeleton Tree te horen, een dag voordat hij officieel uit wordt gebracht! Een must see voor fans van deze legendarische artiest.

De film is een éénmalige kans om in de wereld te duiken van Nick Cave & the Bad Seeds, met unieke beelden en interviews met de band. Regisseur Andrew Dominik (Chopper, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, Killing Them Softly) ging volledig op in het schrijven en opnemen van het nieuwe album om deze bijzondere film tot stand te brengen.

Skeleton Tree is het zestiende album van Nick Cave & The Bad Seeds en de opvolger van het in 2013 verschenen Push Away The Sky. Skeleton Tree begon eind 2014 aan haar reis in de Retreat Studios in Brighton en vervolgde haar weg in de herfst van 2015 in de La Frette Studios in Frankrijk. De reis kwam begin van dit jaar ten einde in de AIR Studios in Londen waar het album werd gemixt. De eerste kans om de nummers van Skeleton Tree te horen is via de film One More Time With Feeling die is geregisseerd door Andrew Dominik (Chopper, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, Killing Them Softly). One More Time With Feeling is op donderdag 8 september eenmalig te zien in achterhonderd bioscopen wereldwijd, de dag erna verschijnt Skeleton Tree.

Oorspronkelijk bedoelt als performance concept, evolueerde One More Time With Feeling in iets veel significanter naarmate Dominik zich meer verdiepte in de tragische achtergrond waartegen het schrijf- en opnameproces van het album zich afspeelde. Door een optreden van de Bad Seeds, die het nieuwe album in zijn geheel spelen, zijn interviews en beelden verweven die door Dominik zijn geschoten en worden begeleid door Cave’s periodieke vertellingen en geïmproviseerde bespiegelingen en overpeinzingen. One More Time With Feeling is gefilmd in zwart-wit en kleur in zowel 2D als 3D. Het resultaat is puur, kwetsbaar en rauw. Een oprechte ode aan een artiest die zijn weg probeert te vinden door de duisternis.

Waardige film over dood zoon Nick Cave [NRC]

Het schitterende verdriet van Nick Cave [VN]

Skeleton Tree first-listen review – a masterpiece of love and devastation

Skeleton Tree album @ spotify